We zijn in Moshi! De reis verliep voorspoedig, en we zijn woensdag – na 24 uur reizen – met zijn allen doodop in bed gevallen. Gisteren en vandaag zijn we al veel op pad geweest. Morgen lees je meer, want dan hebben we internet. Hiernaast alvast 1 foto die ik kon uploaden vanaf mijn mobiel. We stappen hier in Nairobi op het vliegtuig naar Kilimanjaro Intl. Airport.
PS: Steven burgert razendsnel in en begroet nu al iedereen met een luidkeels “HUJAMBO!” 🙂
De kinderen hebben elke knuffel gelabeld met de naam van het vriend/innetje dat voor de knuffel zal zorgen tot we terugkomen. Vrienden en familie helpen met het inpakken en het in orde brengen van het huis.
Ben en Anne-Marijke Hamel stuurden ons deze foto’s om een indruk te geven van ons huis in Moshi. Het heeft lang leeggestaan, dus huis en tuin zijn aan een opknapbeurt toe. Het huis staat hier.
Mijn badge na 7 goede jaren ingeleverd bij het Atos kantoor in Arnhem. Daarna afscheid genomen van mijn collega’s bij OHRA / Delta Lloyd waar ik de laatste 16 maanden gedetacheerd was. Een goede tijd, veel geleerd.
Ik krijg een mand mee met lekkernijen die we straks gaan missen: stroopwafels, hagelslag, speculaas, pepermunt, drop, … Het Donald Duck stripboek druk ik achterover, anders verdwijnt het bij thuiskomst onmiddellijk in de massa lezertjes.
Als ik om 20u weg rijd – haren in de wind, dakje wijd open – realiseer ik me pas dat ik niet meer in dienst ben van iets of iemand. Jee.
Giu gaat in opslag. Voor de Land Rover hebben we gekeken naar verschepen. Dat blijkt op zich niet duur, maar de importheffing op oude auto’s in Tanzania is torenhoog en de procedure kan weken duren. Gedurende al die tijd zou ik in Dar Es Salaam moeten blijven. Dat zien we niet zitten. We vinden ter plekke wel een goede vervanger.
Stuurde Marek net vanuit de trein terug van Nijmegen naar Utrecht: “Wel heel toepasselijk he?”
Met Marek de voorlaatste kar met spullen naar de opslagschuur verhuisd. Tussen andere bezigheden door berg ik mijn papieren op in archiefmappen die in verhuisdozen naar het huis van mijn ouders gaan, of direct naar de oud-papierbak.
Omdat alles opgeslagen wordt zijn we selectief in wat we bewaren. Het orgel moet er nu toch maar aan geloven. Ik kreeg dit – een van de eerste elektronische orgels, nog met mechanische reverb en chorus effecten – in 1989 van een vriendin die het in haar nieuwe huurhuis aantrof. De vorige huurder kwam het niet ophalen.
Het orgel is ondanks zijn gewicht steeds met me mee verhuisd, maar in die ruim 20 jaar niet meer bespeeld. De laatste zeven jaar heeft het in de kelder van de Heyendaalseweg doorgebracht.
Nog iets wat zeven jaar onaangeroerd in de kelder blijkt te hebben gelegen, is mijn dartboard. Ook een relict uit mijn studietijd, maar sindsdien nog lang in gebruik gebleven. Na de verhuizing vanaf de Koningsweg bleek het echter verdwenen.
We hebben er door de jaren heen regelmatig naar gezocht, maar het bleef onvindbaar.
Tot ik vandaag een doos met 500-onderdelen weghaalde, die kennelijk sinds de verhuizers hem in 2004 neerzetten niet van zijn plaats is geweest. Het duurde even voor het tot me doordrong waar ik naar keek.
Uit de bagagevoorwaarden van Emirates:
Pets are not permitted in the cabin, with the exception of falcons between Dubai and certain destinations in Pakistan.
