Vliegen

Met nog precies drie weken te gaan neemt de spanning toe – het lijkt wel of er steeds meer te regelen bijkomt – maar ook de zin om te gaan. Toen ik vandaag de zitplaatsen in het vliegtuig boekte, zag ik ons op 3 juli al neerploffen.

De reis zal een aanslag zijn op de kinderen: in totaal zijn we 21 uur onderweg. De spanning van voor het eerst vliegen zal wel veel goedmaken. We vliegen, in Nederlandse tijden met tussen haakjes de locale tijden: van Düsseldorf 21:20 naar Dubai 3:50 (5:50); dan van Dubai 8:45 (10:45) naar Nairobi 13:45 (14:45); en tenslotte van Nairobi 17:00 (18:00) naar Kilimanjaro International Airport 18:10 (19:10).

Het boeken van de stoelen deed ik vanuit de trein naar mijn werk in Amsterdam. Emirates heeft (beroepsdeformatie verplicht me het te zeggen) een perfect uitgevoerde mobiele site. De plaatsen konden niet beter: zowel op de vlucht van Düsseldorf naar Dubai, als van Dubai naar Nairobi zitten we bij elkaar achter de bulkhead. Dat betekent beenruimte voor ons, speelruimte voor de kinderen, en een wiegje voor Vicky.

Van Nairobi naar Kilimanjaro kon ik niet reserveren want die vlucht wordt uitgevoerd door het wat omineus klinkende Precision Air. Je wéét bij zo’n naam gewoon dat je vlucht vertraging zal hebben, en hoopt maar dat het daarbij blijft, en je toch een beetje in de buurt van de landingsbaan aankomt.

Inpakken

Op zolder ligt een stapel oude koffers en rugzakken, een grote berg kleding, en varia andere spullen die we willen meenemen. Ons huis op de Doctor’s Compound is gelukkig gemeubileerd, zodat we niet onze hele inboedel hoeven verschepen. De grote spullen gaan in opslag in een voormalige varkensschuur op de Veluwe. De kleren zijn naar de Dekkers, de rest staat in 80 dozen bij de Zwetsen.

 

We proberen nu alles binnen onze luggage allowance te houden. Die is, met 30kg per perrsoon, ruimer dan normaal. Bovendien zijn we met zijn velen, dus kunnen in totaal 220 kilo inchecken. Met een oude weegschaal weegt Marieke de ingepakte spullen. Tot nu toe valt het mee. Het lijkt erop dat niet alleen de (essentiële) espressomachine mee kan, maar zelfs onze Tipi.

Als we ruimte overhouden zouden we heel graag ook de ‘grote groene’ meenemen. Niet alleen omdat deze fiets praktisch is voor onszelf – hij draagt met gemak mij en 4 of 5 kinderen – maar ook om de visie van CooP-Africa uit te dragen. Cycling out of Poverty steunt met microfinanciering het fietsbezit, en daarmee de mobiliteit van kleine ondernemers, scholieren en zorgwerkers in een aantal Afrikaanse landen. Tanzania hoort daar niet bij, maar wie weet wordt dit een eerste stap?

De Prana Transporter is oerdegelijk. Hij heeft een laadvermogen van 200kg, steunen voor een paar grote fietstassen of kratten (niet op de foto), stabiele dikke banden, extra versterkte spaken, en een effectieve derailleurversnelling – in mijn ervaring is een naafversnelling snel kapot als je regelmatig twee kinderen achterop hebt. Deze fiets zou het prima doen in Afrika. Hij kost nog geen € 1000. Je kunt hem kopen bij Jos Sluijsmans van fietsdiensten.nl in Nijmegen.

We hebben muziek

Ons eerste stuk bagage is vandaag aangekomen in Moshi: de accordeon, met in de flight bag als verstekeling een ukeleletje. We hebben nu in ieder geval muziek.
Deze instrumenten hadden we zeker achter moeten laten als Martin Boeree niet zo goed was om ze mee te sjouwen op zijn werkbezoek aan KCMC. Dank!

Visa aanvragen

Vandaag op en neer gereden naar het consulaat van Tanzania in Nederland. De honorair consul zetelt in een kantoortje in het pand van Van Vliet Trucks pal naast de A20. Op de parkeerplaats markeert een monument deze plek als het laagste punt van Nederland: ik sta 6,76 meter onder NAP.

De lieve receptioniste die me helpt, wisselt het doornemen van de acht aanvragen af met het doorverbinden van potentiële vrachtwagenkopers en vertelt en passant (“wat leuk, zo’n grote familie!”) dat ze zelf ook uit een gezin met vijf kinderen komt.